همه بچه ها خوبند اگر....

فرشته های پاک و کوچکی از آسمان هدیه اورده میشوند که چند صباحی با ما بمانند...آیا می توان باور کرد این روح پاک چیزی به جز عشق، به جز خلوص، و بجز صداقت بشناسد؟

چگونه است وقتی بزرگ می شوند آنها را به خاطر دروغ ، فریبکاری ، خطا و هزاران اشتباه دیگر توبیخ می کنیم؟

چرا فراموش میکنیم آن روزی را  که مقابلشان دروغ گفتیم ؟چرا وقتی کودکند آنها را با هر لقبی که گاهی ناپسند هم هست صدا میزنیم و گاهِ بزرگی آنها را توبیخ کرده که چرا ناسزا می گویند؟

فراموش کرده ایم آنها را به آشوب و سر و صدا و به ریخت و پاش تشویق کرده ایم؟فراموش کرده ایم وقتی ظرفی را برگرداند و ریخت خندیدیم؟گفتیم کودک است نمی فهمد و هر آنچه خواستیم گفتیم و هر چه دوست داشتیم انجام دادیم و وقتی بزرگ شد به خاطر اینها که انجام دادیم و او  هم انجام می دهد توبیخ می شود و به خاطر آنچه انجام ندادیم و او هم انجام نمیدهد تحقیرش میکنیم؟

یادمان باشد کودکان در نظر ما کوچکند اما روح بزرگی دارند که از آنچه میبینند و می شنوند روش زندگی می آموزند...

یادمان باشد آنها معادنی هستند که اگر امروز ما نتوانستیم الماس وجودشان را بیابیم به خاطر این است که معدنچیان قابلی نبودیم!!!