ترنم بانو ، کودک امروز ، بانوی فردا

هر روز برایت رویایی باشد در دست نه دوردست...عشقی باشد در دل نه در سر... و دلیلی باشد برای زندگی نه روز مرگی تولدت مبارک خاله عزیزم.. خاله جونم یکسال دیگر از بدنیا آمدن تو گذشت  و  امیدوارم بهترین سال عمرت را پیش رو داشته باشی ... سالروز زمینی شدنت مبارک دلم میخواد بدونی تو این همه ستاره هیچ کی اندازه ی من نگاتو دوست نداره تولدت پر از نور ، خوش اومدی ستاره اگرچه از راه دور هیچ فایده ای نداره ...

وقتی بهت میگم ترنمم" ماهی چه کار میکنه "حرکتی شبیه به این نی نی ها را انجام میدی!!!!      عاشق تاب بازی هستی....وقتی برات می خونم تاب تاب عباسی تو هم به دنبالم میگی اَبابا یعنی عباسی.به تاب هم با لهجه خاص خودت میگی تاب( چیزی بین آب و تاب)... عاشق آب بازی هستی و هر جایی آب میبینی دیگه دست از سر ما برنمیداری تا آب بازی کنی...         دستت را میکنی توی دهنت و من را مجبور میکنی ادای تو را در بیارم!!!                          ...

به محرم كه مي‌رسي، عاشورا را به ياد مي‌آوري و حسين را... در گذر زمان و در گردش مدام ماه، دوباره به ايستگاه محرم رسيده‌ايم. محرم فصل رويش‌ها و ريزش‌هاست. فصل صف‌آرايي تمام خوبي‌ها در مقابل همه‌ زشتي‌ها و پليدي‌ها. باز هم محرم و يك دنيا اشك و عشق و عبرت. باز هم كربلا و سرزميني كه تمام هستي به گردش طواف مي‌كنند و باز هم عاشورا و يك روز به وسعت تمام روزهاي خدا. به محرم كه مي‌رسي عاشورا را به ياد مي‌آوري و حسين را، عباس را، اكبر را، اصغر را، قاسم را و علی اصغر و... زينب را. به محرم كه مي‌رسي عطش را به ياد مي‌آوري و رشادت را و شجاعت را...

  گریه کن،گریه وخون گریه کن آری که هر آن مرثیه را خلق شنیده است شما دیده ای آن را: و اگر طاقتتان هست کنون من نفسی روضه ز مقتل بنویسم، و خودت نیز مدد کن که قلم در کف من همچو عصا در ید موسی بشود چون تپش موج مصیبات بلند است، به گستردگی ساحل نیل است، و این بحر، طویل است وببخشید که این مخمل خون بر تن تب دار حروف است که این روضه ی مکشوف لهوف است، عطش بر لب عطشان لغات است و صدای تپش سطر به سطرش همگی موج مزن آب فرات است و ارباب همه سینه زنان کشتی آرام نجات است.... ولی حیف که ارباب «قتیل العبرات» است، ولی حیف که ارباب«اسیر الکربات» است، ولی حیف هنوز...

  دخترکم!!!! وقتی بزرگ میشی ، دیگه خجالت می کشی به گربه ها سلام کنی و برای پرنده هایی که آوازهای نقره ای می خونند دست تکون بدی.. . وقتی بزرگ میشی ، خجالت می کشی دلت برای جوجه قمری هایی که مادرشون برنگشته شور بزنه. فکر می کنی آبروت میره اگه یه روز مردم - همونهایی که خیلی بزرگ شده اند - دلشوره های قلبت رو ببینند و به تو بخندند... وقتی بزرگ میشی ، دیگه خجالت می کشی پروانه هاي مرده ات رو خاك كني براشون مراسم روضه خوني بگيري و برای پرپر شدن گلت گريه كني. .. وقتی بزرگ میشی، خجالت می کشی به دیگران بگی که صدای قلب انار کوچولو رو میشنوی.... وقتی بزرگ میشی ، دیگه نمی ترسی که نکنه فردا صبح خورشید نیاد ، حتی دل...

ترنمم !!!! یادت باشد که زیبایی های کوچک را دوست بداري حتی اگر در میان زشتی های بزرگ باشند.... یادت باشد که دیگران را دوست بداري آن گونه که هستند، نه آن گونه که می خواهی باشند... یادت باشد که هرگز خود را از دریچه نگاه دیگران ننگري... یادت باشد که  اگر خود با خویشتن آشتی نکني هیچ شخصی نمی تواند تورا با خود آشتی دهد.... یادت باشد که خودت با خودت مهربان باشي .چرا که شخصی که با خود مهربان نیست نمی تواند با دیگران مهربان باشد... دخترکم یاد بگير که : با وقیح جدل نکني چون چیزی برای از دست دادن ندارد و روحت  را تباه می کند... از حسود دوری کني چون حتی اگر دنیا را هم به او تقدیم کنی باز هم از&nb...

البته ترنم بانو حسابی سرگرم پرنده ها شد و برای عکس گرفتن با ما همکاری نکرد!!!!  برای دیدن عکس پرندگان به ادامه مطلب بروید...     به پاها توجه کنید!!!!!!!!! ...

  مادر، ای مهربان‌ترین فرشته‌ی خدا. بگو چگونه تو را در قاب دفترم توصیف کنم؟ صبر و مهربانیت را چطور در ابعاد کوچک ذهنم جا دهم؟ آن زمانی که خط خطی های بی‌قراری ام را با مهر و محبّتت پاک می‌کردی و با صبر و بردباری کلمه‌ به کلمه ی زندگی را به من دیکته می‌گفتی خوب به خاطرم مانده است. و من باز فراموش می‌کردم محبت تشدید دارد. در تمام مراحل زندگی، قدم به قدم، هم پای من آمدی، بار ها بر زمین افتادم و هر بار با مهربانی دستم را گرفتی. آری، از تو آموختم، حتی در سخت ترین شرایط، امید را هرگز از یاد نبرم. یادم نمی‌رود چه شب ها که تا صبح بر بالینِ من، بو...

دخترک کوچک نگاه کن....زندگی ما رود روانی است ...رودی زلال که  در جنگلی انبوه می رود...تاب می خورد...شتاب میگیرد...و گاه آرام در خود فرو میرود...نگاه کن دخترک برگهای پژمرده را که چگونه به درونمان رسوخ میکنند...دست من و تو نیست این سرنوشت ماست.... آغوشت را برای آنها هم باز کن...همه این برگ های زرد و مرده درس های خداست...برای من برای تو و برای همه آنها که جریان دارند.... نگذار حضورشان رفتن تو را کُند کند....ببرشان...بگذار درونت به آرامی غرق شده و هیچ اثری از آنها نماند.... ترنم مهربان و صمیمی!!!! بزرگ می شوی و گاهی قصه رودخانه های دیگر را می شنوی... قصه شاخه های تنومندی که راهشان را سد کرده و تو درمانده ای ا...