ترنم بانو ، کودک امروز ، بانوی فردا

پی نوشت : عکس های یلدا ادامه دارد .....فعلا کامپیوترم مشکل داره و به عکس ها دسترسی ندارم. ...

صحبت از “دیروز و امروز و فردا” نیست ، صحبت از توست و تـو یعنی “همیشه” “ تــــــــــــــــــــــو ” یادگار روز هایی هستی که نه فراموش می شوند و نه تکرار … خیلی دوستت دارم اما نمیدونم “خیلی” رو چطوری بنویسم که خیلی خونده بشه … “با تو بودن” را برای این باور دارم که “بی تو بودن” را نمی توانم باور کنم … 26ماهــــــــگیت مبـــــــــــــــــــارک نازنیــــــــــــــــنم دخترکم حالا دیگر شده ای تمام  دلخوشی زندگی ام....هیچ وقت فکر نمیکردم چیزی در این دنیا اینقدر پایبندم کند...خدا را شاکرم بر...

این روزها ، من ، تمام وقت در اختیارت هستم و برای اینکه تنهایی هایم را پر میکنی به تو مدیونم... البته باید بگویم گاهی وقت ِ پرسش های با منظور ِ دگران ، که میپرسند چه میکنی ؟ ته دلم بغضی گذرا مینشیند که هیچ را جواب دهم ، اما پس از لحظه ای گذرا یادم به تمام مسئولیت های این دو ساله ام که می افتد ، لبخند ِ غرورآمیزی گوشه لبانم مینشیند ! همسر مهربانم ،  همان که این چند سال ، عشق و محبت و معرفت را بر من تمام کرد ، همان که سایه به سایه حمایتم کرده و میکند ، همان که تمام حرمت نفس دنیا را یک جا به کام تشنه ام سرازیر میکند، همان که به من میگوید ما هستیم چون تو هستی ، زنده ایم به بودنت ، حرف زدنت ، خن...

ترنم بانوی 2 ماهه  ( دهه محرم -آذر ماه 1390): ترنم بانوی 14 ماهه ( دهه محرم - آذر 1391) ترنم بانوی 25 ماهه (دهه محرم - آبان 1392 ) ...

سلام ای سرباز كوچك عاشورا! ای بزرگترین سند مظلوميّت پدر! سلام ای سنگین ترین وزنه تاریخ شهادت! ای سوره‌ي كوچك قرآن كربلا ! تو را نمی‌توان گفت مگر با بغضی غيور كه حنجره را می فشرد و سوزی غريب كه شعله‌ورمان می سازد .... پدر قنوت گرفته ترا برای خدا... . سنگ هم كه باشي براي گريستن مي تواني بهانه داشته باشي .... گوش كن! اين صدا صداي بي‌قراري رودخانه است.... ای مظلوم! ای پسر مظلوم! قرن‌هاست كه قرار قلب‌ها را برده‌ای و جگرها را گداخته ای.... پدر قنوت گرفته ترا برای خدا... . وشیاطین تاب دیدن هیچ صحنه ی عبادتی را ندارند... واین گرمی امضاي رنگین توست بر صحيفه‌ي كربلا.....

ترنم دردانه ی من: این روزها گمان ساده من این است که بهشت خدا به زمین آمده است و در دستهای کوچکی خلاصه شده تا زمانی که آنها را میبویم بوی رحمت پروردگارم را استشمام کنم... وچشمهایی هستند که وقتی در آنها مینگرم به گمانم در چشمه های بهشتی نظاره گر تصویر خودم هستم... و لبهایی که همچون فرشتگان راوی داستانهای زیبایی هستند که گویا با حروف راز بیان میشوند و تنها مفهومشان را من میفهمم و برای دیگران ترجمه میکنم و خدا میداند که چه لذتی دارد. باید مادر باشی تا بدانی مفهوم ساده حرفهای نامفهومم را... خوشبختی اینجاست... همین نزدیکیها... این روزها بسیار به ما سر میزند... همسایه دیوار به دیوارمان که نه، همخانه مان شده ...

دخترکم !!!! جانِ جانِ جانِ مادر!!!! خواستم برایت بگویم ... تحلیل ِ کم وکاستِ این دو سال و یک ماه روزهایِ مادرانه ی مادرت را که تمام و کمال جمع کنی و بگذاری گوشه ای برای فردا.... می رسی به روزهایِ نابِ پدرانه ی پدرت که با کارگردانی هوشمندانه اش خیلی به جا و زیبا کلید خورد و به بار نشست... راستش خیلی وقت ها حسودی کرده ام به ارتباطی که اینگونه بی صدا، آرام و بی هیاهو شکل گرفت ..... رشد کرد .... صاحبِ پَر و بالی وزین شد و امروز و این روزها این همه می ارزد.... حسودی کرده ام به روزهای پدرانه اش.... به این همه عجله برای به خانه رسیدن... برای تقسیم کارهایی که شاید خیلی هایش قابل تقسی...

داشتم فکر می کردم آدمها به مرورِ زمان و با كسب تجربه و  البته آموختن و آموختن و آموختن، خصلت ها و خصوصيت هايي را به شخصيتشان اضافه مي كنند...بعضي رفتارها مي شود شاخصه يِ بارزِ رفتارشان... همين كه به آنها مجهز مي شوند، در يك قالب جديد جاگير مي شوند ...و يك معنايِ ديگر و تازه تر هم مي گيرند  مثلاً مي شوند بابا اصلاً هم مهم نيست كه خودشان صاحبِ فرزند شده باشند ...يا نشده باشند همين كه ياد بگيرند پشتوانه باشند...محكم باشند ... در لحظه هايِ سخت اطرافيان بي صدا بيايند و ياري رسان شوند... همين كه حتّي وقتِ بي پولي؛ كلي پول برايِ روزِ مبادايِ آدم ها داشته باشند... همين كه وقتي دلهره يِ ناپيدايِ...

اول نوشت: ترنمم در آخرین جملات پست رمز دار قبلی برایت نوشته بودم که: "می بینی دختر دلم آرام نیست اما برای تو آرامم....نمیگذارم حال خرابم آرامش تو را بگیرد...تمام تلاشم را کردم که نفهمی زخم عمیق دلم را....نفهمی حال خرابم را....با گردش و تفریح رفتن و بازی کردن و شادی کردن هایمان حال تو خوب بود...خیلی خوب...بهتر از همیشه و به همین دلخوشم که حداقل توانستم برای تو مادری کنم در این روزهای سخت... " و این هم عکسهای مربوط به این مدت: و این هم ترنم بانو وقتی تیپ میزنه و آبپاش کوچیکش را برمیداره که به گلهای باغ رضوان آب بده: ترنم بانو در پارک: ترنم بانو در کنار...